piątek, 27 czerwca 2014

Pismo Słowian, czyli jak pisali niepiśmienni chłopi cz. III


Kupała już za nami, nie od rzeczy więc będzie poruszyć na naszych łamach sprawę pieczywa obrzędowego, znaczenia jego zdobień, a wszystko to w kontekście, jakżeby inaczej, słowiańskiego pisma. Prezentujemy zatem kolejną odsłonę naszego cyklu pióra prof. Kazimierza Moszyńskiego. 

niedziela, 22 czerwca 2014

Seksualność ludowa w czasie Nocy Sobótkowych i nie tylko :)

Jeden z malunków na budynku remizy strażackiej w Radzikowie pod Wyszogrodem.

Noc Kupały już za nami. Ciepło ogniska, szczapy drwa skrzące się na tle czarnej nocy oraz huczna zabawa zebranego ludu przypomniała o istocie święta miłości w noc letniego przesilenia.
W jego aspekcie seksualnym zbliżenie mężczyzny i kobiety to coś odwiecznie pierwotnego, czemu ludzka natura nie powinna się opierać. Przecież praw przyrody nie da się oszukać. W cielesności, w pożądaniu obojga osób następuje połączenie dwóch mocy, dzięki którym gatunek ludzki trwa w najlepsze.

sobota, 21 czerwca 2014

Dziś Kupała!!


Z okazji starosłowiańskiego święta ognia i wody, a przede wszystkim miłości, życzymy naszym Drogim Czytelnikom miodu, tańców i hucznej zabawy do samego rana!
Niech Bogowie Wam darzą!
Sława!

Red.

czwartek, 19 czerwca 2014

Taa-daam! Jesteśmy na fejsie :)


Drodzy Czytelnicy, o jakiegoś czasu zaczęły do naszej redakcji przychodzić Wasze mejle, zawierające jedną prośbę - pytanie "kiedy na fejsie"?

piątek, 13 czerwca 2014

Kult wody u Słowian


Kult wody-żywiołu wyraża się u Słowian, jak i u innych ludów, przede wszystkim w modlitwach i ofiarach. Dużym rozpowszechnieniem cieszy się w Polsce oraz na Rusi modlitwa, błagająca o oczyszczenie; jej odmianki, jakie znam dotychczas, świadczą o wspólnym, ale prawdopodobnie późnym (niedawnym) pochodzeniu pierwotnej redakcji. 

piątek, 6 czerwca 2014

Wokół rekonstrukcji mitu o jaju kosmicznym


(na podstawie baśni rosyjskich) 

Przeświadczenie o tym, że świat jako całość lub poszczególne jego części (niebo, ziemia itp.) powstały, kosmicznego jaja, jest nader rozpowszechnione. Jest ono popularne wśród nadbałtyckich Finów, starożytnych Greków, starożytnych ludów indoirańskich, w Chinach, w Indonezji, Oceanii, Australii, Afryce itd. W wielu przypadkach to ogólne przekonanie jest realizowane w podobny sposób, aż do szczegółów włącznie. Ktoś, kto interesuje się początkami indoeuropejskiej kosmologii, filozofii i mitologii nie może pominąć charakterystycznych grecko-indyjskich paraleli, tym ciekawszych, że występują one w wielu takich zbieżnościach. Nasuwa się tu porównanie z jednakową w zasadzie ideą kosmogonii orfickiej - z jednej strony - i kosmogonii Wed i upaniszad - z drugiej strony - o pochodzeniu jaja z pierwotnych wód, a z jaja boskiego stwórcy wszystkiego, pierworodnego, jaśniejącego jak słońce Fanesa u Orfików i Wiskarmana lub Pradżapati u starożytnych Hindusów. Tworzenie przy tym wiąże się z pragnieniem, miłością. Eros, syn Chaosu według Hezjoda, najstarszy z bogów w tradycji orfickiej i w szeregu innych tradycji jest uczestnikiem lub współuczestnikiem aktu tworzenia. Także Rygweda (X, 129, 4) mówi, że „na początku opanowało go pragnienie”, a Karna, bóg miłości, zostaje potem obdarzony tymi samymi atrybutami co i Eros.